Początek lat dziewięćdziesiątych ubiegłego stulecia przyniósł zmiany polityczne, ale również zmiany w zagospodarowaniu gruntów rolnych.
Od zakończenia II wojny światowej ziemia w naszej miejscowości znajdowała się nie tylko w rękach prywatnych rolników, lecz była także dzierżawiona z funduszu rolnego przez mieszkańców chętnych do jej uprawiania. Większość z nich pracowała w zakładzie „Centra” i to stamtąd pochodziło ich główne źródło utrzymania. Na dzierżawionym polu oraz w przydomowym ogródku uprawiali jednak wszystko, co tylko się dało. W tamtym czasie hasło „ziemia naszą matką żywicielką” nie było tylko sloganem, lecz najszczerszą prawdą. Prawie każda rodzina hodowała krowy, kury, gęsi, kaczki i świnie. Dzieci od najmłodszych lat pomagały w gospodarstwie, a ich częstym obowiązkiem było wspólne pasienie zwierząt. W owym czasie wieś naprawdę tętniła życiem – wszędzie słychać było śmiech i krzyki dzieci w różnym wieku. Starsze rodzeństwo opiekowało się młodszym, podczas gdy rodzice pracowali w polu, gdzie większość prac wykonywano ręcznie. Dziś takie obrazy można zobaczyć już tylko na filmach. Warto wspomnieć, że za jeden dzień pracy konia trzeba było wtedy odpracować aż trzy dni. Mimo to ludzie wydawali się jakby bardziej radośni.
Należy oddać hołd tamtym pokoleniom, gdyż byli to ludzie samowystarczalni, zaradni i niezwykle pracowici. Oprócz pracy w polu znajdowali czas na zajęcia w swoich małych warsztatach, gdzie oddawali się pasjom, co było także sposobem na zarobienie dodatkowych pieniędzy. W latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych XX wieku pan Ignacy Sikora rozpoczął rzeźbienie w drewnie. Po nim tradycję tę przejął pan Roman Stępiński, a dziś kultywują ją panowie Andrzej i Michał Mikołajczykowie, mieszkający w Chełście. Pan Andrzej Mikołajczyk pochodzi z Kamiennika i jest autorem rzeźby Chrystusa na krzyżu oraz figury świętego Piotra, którego Chrystus namaszcza, przekazując mu władzę nad swoimi owieczkami. Wspomniana rzeźba oraz krzyż znajdują się w naszej wiejskiej kaplicy pod wezwaniem Świętego Piotra.
Nasi mieszkańcy zajmowali się także wytwarzaniem grabi, kosisk i drewniaków oraz pletli różnego rodzaju koszyki. Kobiety haftowały, przędły wełnę, robiły na drutach, wypiekały chleby oraz wyrabiały domowe masło i sery. We wsi prężnie działały różne rzemiosła: krawiectwo, rzeźnictwo, kowalstwo, stolarstwo i szewstwo. Ludzie, pomimo braku dzisiejszej techniki, zawsze potrafili znaleźć czas na spotkania, choć większość prac wykonywali własnymi rękami. Chwała im za to.
Autor Engelbert Urbanek
Album przedstawia zdjęcia :
Różne wydarzenia w Kamienniku
Pan Sikora Ignacy z dziećmi – córka Janina i synem Sewerynem .
Od lewej strony : Pani Janina Sikora (po mężu Tymek ) , Pan Władysław Magdziarz , Pan Sylwester Pawłowski , Pani Anna Kubiś po ( mężu Magdziarz )
Eligia Tymek (Budniaczyńska )
Pani Janina Sikora (po mężu Tymek )
Pani Zofia Piatek ( po mężu Sikora ) i Pan Seweryn Sikora
Pani Janina Tymek i córka Eligia
Od lewej pani Eugenia Pawłowska , Janina Tymek , Eligia Tymek ( Budniaczyńska ) Irena Sikora ( Nowak ) Zofia Sikora
Pani Janina Sikora ( po mężu Tymek )
Od lewej Czesława Pawłowska ( po mężu Buszowska ) ,Halina Gapska ( po mężu Madaj ) , Stefania Łopiński ( po mężu Janusz ) , Krystyna Łopiński ( po mężu Bdźiel ) , Eligia Tymek ( po mężu Budniaczyńska ) , Genowefa Pawłowska . ( po mężu Gapska )
Od lewej Pani i Pan brak danych , Aniela Prostak ( po mężu Kubiś) , Seweryn Sikora , Irena Sikora ( po mężu Michalak ) , Zofia Piatek , ( po mężu Sikora ), na motocyklu Pan Roman Kubiś .
Pani Bronisława Świątek , Irena Sikora ( po mężu Michalak ) ,Eugenia Pawłowska ,Kazimiera Mądra po mężu Dąbkowska )u dołu Genowefa i Czesława Pawłowskie .
Pani Irena Sikora ( po mężu Michalak ) , Pan Ignacy Sikora , Pani Janina Sikora ( po mężu Tymek ) ,
Od lewej Pani Genowefa Pawłowska ( po mężu Gapska ) , Teresa Tymek ( po mężu Dymek ) ,Teresa Dobrowolska , Czesława Kasper ( po mężu Freiwald )
Genowefa Pawłowska ( po mężu Gapska ).
Wychowawczyni Pani Wanda Sadowska łączonych klas : rocznik 1946 i 1947 .
Mirosław Michalak obecnie mieszka w Czarnkowie .
Pani Irena Michalak ,Stefan Madrawski , Pani Waleria Grzebyta .
Eligia Tymek obecnie Budniaczyńska , Pani Zofia Sikora ,Irena Miichalak , Janina Tymek .
Od lewej Pan Władysław Koza , Pan Ambroży Wawrzyn , u dołu od lewej Pani Anna Mądra ( po mężu Topolewska ) ,Irena Sikora (po mężu Michalak) ,Ludomiła Graś ( po mężu Piątek ) ,Helena Magdziarz .
Dorośli od lewej Pani Janina Tymek ,Pan Wiktor Tymek , Władysław Swiątek ,.Od lewej u dołu Pani Jagoda Stolz ,Karola Tymek , Domicela Świątek ,Dzieci : EligiaTymek , Kazimierz Świątek , Urszula Tymek , Erazm Świątek , Zbigniew Tymek .
Pani Janina Tymek I Anita Piątek .
Przedszkolaki w Kamienniku podczas karnawału w 1963 roku .
Od lewej strony Pani Jadzia Tymek (po mężu Nowojczyk ) ,Pani Ewa Wawrzyn ( po mężu Pyrz ) ,Pan Ireneusz Błażej , Pani Łucja Kubiś ( po mężu Szydełko ) , Pani Elżbieta Tymek ( po mężu Urbanek ) .
Odi lewej strony u góry Pani Mirosława Malich , Ewa Tymek ( po mężu Mądrwska ) od lewej dół Pani Elżbieta Tymek po ( mężu Urbanek ) ,Anna Michalak ( po mężu Nowak )
.
Pan Engelert Urbanek z synem Danielem .
Pani Elżbieta Urbanek z synem Danielem .
Od lewej Engelbert Urbanek ,Bolesław Zydor , Andrzej Banaś .
Grupa kajakarzy płynąca rzeka Miałką
Dowód uznania byłego Sołtysa ENGELBERTA URBANKA .
Płaskorzeźby i inne - wykonawca Ignacy Sikora .
Domy nowe .
Domy stare .
Obecne narzędzia rolnicze i stolarskie .
Różne stare narzędzia .
Wiedzę możemy zdobywać od innych, ale mądrości musimy nauczyć się sami.
Sołtysi w sołectwie Kamiennik:
Piątek Andrzej
Graś Leon
Piątek Edward
Piątek Stanisław
Magdziarz Kazimierz
Mikołajczyk Piotr
Świątek Leon 1990-1994
Piątek Anita
Dymek Henryk 1994-1998
Barzykowska Iwona 1999-2011
Urbanek Engelbert 2011 – 2019
Beata Dymek 2019 – 2024
Bożena Gruszczynska 2024 –
Jak człowiek wyszedł z łona matki, tak znowu nagi odejdzie, jak przyszedł; a za swój trud nie weźmie niczego, co mógłby zabrać ze sobą w ręku.
Niniejszą historię zredagowali – Engelbert Urbanek i Karolina Broka . Historia ta może zawierać małe błędy i nieścisłości z powodu trudnego dostępu oraz braku danych. Wiele spraw zostało opisane na podstawie przekazu miejscowej ludności.