” Kuźnia z Kamiennika z połowy XVIII wieku ”
Obiekt zrekonstruowany na planie małego prostokąta. Konstrukcja mieszana – częściowo węgłowa z bali drewnianych, a częściowo murowana z czerwonej cegły. Dach dwuspadowy, kryty dachówką. Wejście znajduje się w ścianie licowej.
Budynek kuźni nękały liczne pożary; po 1842 roku ustawodawstwo pruskie zakazywało wznoszenia takich obiektów z drewna, jak również krycia ich dachów trzciną.
Wewnątrz znajduje się palenisko kowalskie oraz miech skórzany, usytuowany dość nietypowo – na platformie tworzącej rodzaj stropu. Powietrze z miecha doprowadzane jest do paleniska metalową rurą. Wnętrze wyposażono w narzędzia, urządzenia kowalskie oraz gotowe wyroby. W otoczeniu zewnętrznym znajdują się m.in. klatka do kucia koni, urządzenia do montowania kół oraz narzędzia rolnicze.
Kuźnia ta znajduje się obecnie w skansenie w Osieku. W późniejszych latach na jej pierwotnym miejscu wybudowano murowany obiekt, który należał do rodziny Wrzeszczyńskich. Od kilku lat, po śmierci pana Władysława Wrzeszczyńskiego, kuźnia jest nieczynna, a wieś straciła swojego ostatniego kowala.
Założycielami drugiej kuźni byli Wolframowie. Powstała ona mniej więcej w tym samym czasie co młyn i tartak jako kuźnia przyzakładowa. Postawiono ją na półwyspie utworzonym z wysypywanej szlaki z odlewni metali.
Engelbert Urbanek
