Strajk Dzieci Wrzesińskich – dotarł również do Kamiennika

„My z Tobą Boże rozmawiać chcemy,
lecz „Vater unser” nie rozumiemy
i nikt nie zmusi nas Ciebie tak zwać,
boś Ty nie Vater, lecz Ojciec nasz”.
anonimowy wiersz napisany przez dzieci wrzesińskie’’

W tutejszej szkole wybuchł strajk szkolny spowodowany tym, że ówczesne władze szkolne usiłowały wprowadzić niemiecki język do nauczania Religi. Trwał on od wakacji jesiennych 1906 r. do lipca 1907 r. Na ogólną ilość dzieci 55, z starszych roczników strajkowało zaraz po wybuchu 54 dzieci. Z dniem 15 listopada 1906 r. przenosi się strajk na młodsze roczniki tak, że w tych rocznikach na ogólną liczbę 45 dzieci, strajkowało 38. Wobec tego, 92 dzieci na ogólną liczbę 100. Ludność tutejsza stała twardo przy swoich żądaniach, o czym świadczy długotrwałość strajku, pomimo nakładania różnych kar na dzieci. Kary był również nakładane na rodziców przez nauczyciela Gudryjana jak i władze pruskie. Celem załamania strajku tego, nauczyciel karał chłostą, aresztem, władza szkolna zarządza, aby odbywała się nauka całodzienna. Rodziców, którzy nie przysłali dzieci po południu, karze się grzywną w wysokości 1 marki za każde nie przybycie, które mimo odwołania się do sądu wyższej instancji muszą płacić. Władza szkolna grozi w końcu, ze nie zwolni ze szkoły te dzieci, które nadal będą strajkowały. Dopiero zagrożenie kar egzekucyjnych załamuje strajk w dniu 1 sierpnia 1907 r. Dawniejszemu sołtysowi, panu Szymkowi, odebrały władze pruskie urząd sołecki, gdyż solidaryzował się z ruchem strajkowym ( nie posyłał swego syna ) i zakazał swemu synowi odpowiadać w języku niemieckim. Urząd ten otrzymał Niemiec Fröhlich Gustaw jako sołtys komisaryczny. Duszą całego tego ruchu był ks. Prob. Kiliński, ówczesny proboszcz w Piłce, który miał w każdej wiosce swoich mężów zaufania, którzy z nim współpracowali.

Budynek szkolny wybudowano w 1910 roku, a część, w której obecnie znajduje się przedszkole powstała wcześniej. W niej to odbył wyżej opisany strajk. Przed wojną do szkoły uczęszczały dzieci z pobliskich wsi. W czasie II wojny światowej polskie dzieci musiały chodzić do szkoły w Chełście(na polskiej stronie). Do szkoły w Kamienniku mogły uczęszczać tylko niemieckie dzieci. W szkole odbywały się też liczne spotkania władz okupantów.

Po oswobodzeniu Polski z okupacji niemieckiej szkoła się odrodziła i poprowadziła ją Pani Wanda Sadowska. Pani Sadowska miała wielkie problemy, gdyż szkoła była rozkradziona z wszelkich pomocy dydaktycznych, a także mebli. Otwarcie szkoły miało miejsce dnia 1 grudnia 1947 roku, co było wielkim wydarzeniem. Pani Sadowska prowadziła szkołę przez 10 lat. Był to trudny czas dla odbudowującej się po wojnie Polski jak i też dla szkoły, mimo różnych trudnościnauczycielka znalazła wspólny język z mieszkańcami Kamiennika i zorganizowała wiele imprez dla dzieci.

Od 1 września 1957 roku stanowisko nauczycielki w Kamienniku objęła Pani Irena Malich, która rozpoczęła pracę od szeregu remontów. Rodzice dzieci uczęszczających do szkoły bardzo pomagali przy pracach oraz ofiarowali pieniądze na zakup materiałów: siatka, drut, cement, słupki itp. Edukacja w Kamienniku trwała 4 lata, dalszy etap nauki odbywał się w Chełście. Pani Malich uczyła przez 16 lat-obecnie mieszka w Czarnkowie.

Wycieczka zorganizowana przez – panią Irenę Malich.

Z dniem 1 września 1973 roku cały majątek szkoły w Kamienniku przeszedł we władanie szkoły w Chełście. Przez lata swojej pracy Pani Irena Malich dała się poznać jako dobry pedagog, wychowawca oraz organizator, a jej wychowankowie, dziś już 50-latkowie i 60-latkowie, wspominają ją bardzo ciepło. W roku 1961.1wrzesnia początek działalności przedszkola, które prowadziły:

Panie Maria Staśkiewicz, Wisława Starzyńska, Urszula Szymańska i Barbara Śliwińska. Kucharką była Pani Eugenia Boch. Równocześnie z przeniesieniem szkoły do Chełstu rozwiązano przedszkole. Na jego miejscu powstał klub dla młodzieży, który prowadziły Panie Czesława Freiwald, Irena Tymek, Stanisława Tymek.

Dzięki pracownikom zakładu „Centra”, na czele z kierownikiem Panem Andrzejem Dolnym, w 1980 roku przedszkole zostało reaktywowane. Przedszkolanką została Pani Bożena Bździel, a kucharką Pani Genowefa Gapska. Zrobiono remont przedszkola.

W 2006 roku Pani Bździel przeszła na emeryturę, a nową przedszkolanką została Pani Renata Smuga. Na miejsce Pani Gapskiej przyszła Pani Bogumiła Krystek.

Budynek szkolny w którym znajduje się w jednej części przedszkole a w drugiej – świetlica wiejska z kuchnią.

Autor Engelbert Urbanek